Τις τελευταίες εβδομάδες, η ψυχοθεραπεία βρίσκεται παντού.
Συζητήσεις, αντιπαραθέσεις, θέσεις για το ποιος είναι και ποιος δεν είναι θεραπευτής.
Κι όμως, κάτι ουσιαστικό μοιάζει να λείπει.
Ως θεραπευτής, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι ότι η ψυχοθεραπεία δεν ξεκινά από έναν τίτλο.
Δεν είναι μια ιδιότητα που δηλώνεται.
Είναι μια διαδικασία που διαμορφώνεται.
Χρόνια εκπαίδευσης, εποπτείας, προσωπικής δουλειάς.
Αλλά κυρίως, η σταδιακή δυνατότητα να στέκεσαι απέναντι στον άλλον χωρίς να βιάζεσαι να εξηγήσεις.
Σε έναν κόσμο που ζητά σαφήνεια και γρήγορες απαντήσεις,
η ψυχοθεραπεία επιμένει σε κάτι πιο αργό.
Πιο αβέβαιο.
Πιο ανθρώπινο.
Ίσως χρειάζονται σαφή πλαίσια.
Ίσως είναι απαραίτητα.
Αλλά καμία ρύθμιση δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτό που συμβαίνει μέσα σε μια σχέση.
Εκεί όπου η κατανόηση δεν είναι δεδομένη, αλλά χτίζεται.
Η ψυχοθεραπεία δεν είναι μια θέση που κατακτάται.
Είναι μια στάση που καλλιεργείται.
Και αυτό παραμένει ένα μακρύ ταξίδι.
Αν αυτή η συζήτηση σας αφορά, υπάρχει και ένας τρόπος να εκφραστεί.
Μπορείτε να ενημερωθείτε και να στηρίξετε τη σχετική πρωτοβουλία εδώ: